Deen, Menno. Versnelde Kennisontwikkeling in Games. 2007
Inhoud |
Deen, M
Versnelde Kennisontwikkeling in Games (2007)
0.0 Inleiding
De populariteit om games educatief in te zetten groeit binnen het onderwijs. De educatieve mogelijkheden van games zijn daarom veelvuldig onderzocht vanuit verschillende disciplines. Dergelijke onderzoeken van pedagogen, journalisten, bedrijfswetenschappers en media-cultuuronderzoekers richten zich voornamelijk op de vraag: leren we van gamen?
Cultuuronderzoekers Beck & Wade (2004) en Veen & Vrakking (2006) betogen hoe gameonderhandelingen de hedendaagse jongerencultuur verandert. Journalist Steven Johnson (2006) beschrijft in Everything Bad is Good for You dat we verschillende vaardigheden ontwikkelingen in onderhandeling met games en andere populaire media. Pedagoog James Paul Gee (2003) zet in What Video Games Have to Teach Us About Learning and Literacy 36 (game)leerprincipes uiteen.
Beck & Wade zetten de culturele implicaties van de gameonderhandelingen uiteen, Gee beschrijft dát we iets leren van games en Johnson vertelt wát we leren van games. Dát spelers iets leren moge duidelijk zijn. Maar zelden wordt geopperd hóé het leerproces in een gameonderhandeling verbeterd of versneld kan worden. Daarom heb ik me gericht op de vraag: Hoe kan kennisontwikkeling worden versneld binnen een gameonderhandeling?
Procesgerichtheid
Een antwoord op deze vraag is gevonden door onderwijskunde te verbinden aan gametheorie. Om dit te bewerkstelligen verbind ik sociaalconstructivisme stroming met gaming door de overeenkomst in procesgerichtheid uiteen te zetten.
Binnen het sociaalconstructivisme staat het proces van kennisontwikkeling centraal. Het onthouden van 'feitjes en weetjes' wordt ondergeschikt bevonden aan overkoepelende kennis; metakennis.Sociaalconstructivisme is derhalve een procesgericht stroming en games worden gezien als procesgericht medium.
Spelers worden in een game geconfronteerd met verschillende probleemstellingen. Om dergelijke probleemstellingen te overkomen, moet de speler in onderhandeling treden met de game. Volgens gameonderzoekers Espen Aarseth (2004) en Jesper Juul (2003) is het uitzoeken van de spelregels karakteriserend voor de gameonderhandeling. De belangrijkste karaktereigenschap van de gameonderhandeling is het doorgronden van het (game)proces. De onderhandeling met een opeenvolging van doelstellingen, problemen en uitdagingen maakt van games procesgerichte media. Benaderingswijzen
Omdat iedereen een eigen wijze heeft om een proces te benaderen, zijn er binnen onderwijskunde en gametheorie verschillende leer- en speelstijlen ontwikkeld. In dit artikel breng ik leer- en speelstijlen samen in vier benaderingswijzen. Aan de hand van Bartle, Silver, Strong & Perini (2000), Kolb (1999), Yee (2006) en Taylor (2003) beschrijf ik een theoretische, pragmatische, interpersoonlijke en zelfexpressieve benaderingswijze.
Door alle vier benaderingswijzen aan te bieden in een game, kan de leerling haar leerproces persoonlijker invullen. Omdat leerlingen zich het snelst ontwikkelen in een omgeving die aansluit bij hun persoonlijkheid (Kohnstamm 1980), is de leerling sneller in staat om het fundamentele proces te doorgronden. Hierdoor wordt de ontwikkeling van kennis versneld.
In paragraaf 2 zet ik uiteen hoe benaderingswijzen zich van elkaar onderscheiden en hoe ze worden ingezet.
Reflectie
De ontwikkelde kennis beschrijft voornamelijk impliciete kennis. De leerling kan haar kennis moeilijk of niet verwoorden. Mede hierdoor wordt de kennis onvoldoende geabstraheerd en blijft de kennis contextgebonden. De leerling zal moeite hebben om de kennis toe te passen binnen een andere context. Om toch tot een kennisabstractie te komen, zal de leerling haar leerproces dienen te verwoorden. Dit kan door te reflecteren op het leerproces en de ontwikkelde kennis.
Het stimuleren van reflectie kan eveneens op verschillende wijzen. De benaderingswijzen zullen het uitgangspunt vormen voor de creatie van vier reflectiemethoden. Het persoonlijk maken van zowel het leerproces als de reflectiemethoden leveren een bijdrage aan een versnelde ontwikkeling van metakennis. De ontwikkeling van metakennis stimuleert vervolgens de ontwikkeling van nieuwe kennis. Metakennis wordt daarom gezien als de basis van intelligentie (Simons 2001). Om deze reden moet het leerdoel omschreven worden als een fundamenteel proces.
Geconcludeerd wordt dat ontwikkelaars van educatieve games het leerdoel van de game moeten leggen op de ontwikkeling van metakennis. Door verschillende benaderingswijzen en reflectiemethoden aan te bieden zal het leerproces persoonlijker worden en de ontwikkeling van worden metakennis versneld.
Het volledige document is te vinden op www.vermaakt.nl/deenthesis.pdf [1]
